Historia

Historia OSP Kurów

Na ziemiach polskich powoli dobiegał kresu czas 123-letniej niewoli spowodowanej trzema rozbiorami I Rzeczypospolitej przez Rosję, Prusy i Austrię. Lubelszczyzna znajdowała się pod zaborem rosyjskim. Lublin był siedzibą władz gubernialnych, zaś Kurów, będąc gminą, administracyjnie po 1867 r. należał do powiatu nowoaleksandryjskiego (puławskiego).

W dniu 14 sierpnia 1910 r. mieszkańcy Kurowa w osobach: księdza Stanisława SIENNICKIEGO, aptekarza Klemensa ROLI, Ignacego PANECKIEGO, Aleksandra PRZYCHODNIA, Antoniego PANECKIEGO, Franciszka PANECKIEGO, Aleksandra KOZIEJEWSKIEGO, Feliksa DYBALSKIEGO, Piotra BIEŃKA, Władysława ŁUBKA, Stefana RESPONDA, Józefa MAZURKIEWICZA, Aleksandra MACEWICZA, Ignacego WIERZBICKIEGO, Jana BIEŃKA, Władysława GINALSKIEGO, Stanisława PAŚNICZKA, Antoniego KUFLEWSKIEGO, Piotra TURSKIEGO, Wacława DOBROWOLSKIEGO, Stanisława PAJURKA, Stanisława KOKOSZKO, Edwarda SZELEŹNIAKA, Norberta ANTOSIEWICZA wystąpili z oficjalną prośbą o wydanie zezwolenia na zorganizowanie w Kurowie Zrzeszenia Pożarniczego. Pismo to kancelaria gubernatora lubelskiego otrzymała 9 września 1910 r. ponieważ załączony do w/w pisma projekt Statutu Kurowskiego Walnego Zrzeszenia sporządzony został zgodnie z obowiązującą ustawą o związkach pożarowych z 1898 r., kancelaria ogólna gubernatora lubelskiego sprawę powyższą w dniu l listopada 1910 r. przekazała do Wojskowo-Policyjnego Wydziału Gubernatora Lubelskiego.

W dniu 30 grudnia 1910 r. gubernator lubelski wprowadziwszy korekty w Statucie Kurowskiego Walnego Zrzeszenia Pożarniczego, przedstawił go do zatwierdzenia w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i generał-gubernatora warszawskiego. W dniu 30 października 1911 r. Kurowskie Ochotnicze Zrzeszenie Pożarnicze po zebraniu się w pełnym składzie 45 osób, w obecności sołtysa Wincentego Mazurkiewicza, dokonało wyboru władz zrzeszenia na lata 1912-1914. Przewodniczącym Zarządu został właściciel majątku Bronice gm. Drzewce Antoni Wołk-Łaniewski. Członkami Zarządu zostali: ks. Stanisław Siennicki, Feliks Bieniek, Klemens Rola, Iwan Korolew, Franciszek Koziejewski i Aleksander Przychodzeń. Komisję rewizyjną tworzyli: Norbert Antosiewicz, Piotr Bieniek, Antoni Panecki, Moszek Strazburg, Chaim Lustman i Jan Gimlewicz. Naczelnikiem Oddziału został Zygmunt Goszczyński, jego pełnomocnikiem Michał Góraczyński, kasjerem - Franciszek Sadurski, a zarządzającym sprzętem - Edward Szeleźniak. Zarząd Stowarzyszenia na zebraniu w dniu 20 maja 1912 r. ustalił termin pierwszego ogólnego zebrania na 17 czerwca, a następne w miarę potrzeb raz na kwartał w pierwszą niedzielę. Ustalono składki roczne. Dla czynnego członka 1 rubel, dla ofiarodawcy 1 rubel 50 kopiejek, dla honorowych członków 150 rubli z prawem głosu na zebraniach. Skład drużyny pożarniczej ustalono na 100 szeregowych nie wliczając w to władz zrzeszenia. Ustalono, że za dyscyplinę drużyny odpowiada naczelnik. Zwrócono się do naczelnika powiatu nowoaleksandryjskiego (puławskiego) o pozwolenie na zorganizowanie przy drużynie pożarniczej chóru. Postanowiono, iż koszty leczenia urazów powstałych w czasie działań w drużynie ponosić będzie Stowarzyszenie.

Członkami Stowarzyszenia w 1912 r. byli: Antoni WOŁK-ŁANIEWSKI, ks. Stanisław SIENNICKI, Feliks BIENIEK, Klemens ROLA, Iwan KOROLEW, Franciszek KOZIEJEWSKI, Aleksander PRZYCHODZEŃ, Chaim GRONGRUZ, Lejba BORUCH, Bolesław PANECKI, Ignacy RESPOND, Feliks DYBALSKI, Stanisław GORECKI, Paweł GŁĘBICKI, Antoni KĘDZIERSKI, Jan STĘPNIEWSKI, Stanisław PAŚNICZEK, Jan PAJUREK, Stanisław KĘDZIERSKI, Aleksander KORZENIOWSKI, Stanisław DIUPERO, Franciszek MAZURKIEWICZ, Roman GUZ, Bolesław GINALSKI, Wincenty MAZURKIEWICZ, Piotr GUZ, Ignacy PANECKI, Jan DIUPERO, Aleksander KUFLEWSKI, Władysław KUTNIK, Moszek NAJMARK, Zygmunt GOSZCZYŃSKI, Michał TRACZYŃSKI, Józef BOLESŁAWSKI, Bronisław RECZEK, Adam OKOŃ, Ignacy GUZ, Julian ŻURKOWSKI, Mieczysław GŁĘBICKI, Teofil KARAŚ, Władysław MIKOŁAJCZYK, Antoni KOTER, Wawrzyniec OKOŃ, Franciszek SADURSKI, Edward SZELEŹNIAK, Wacław DOBROWOLSKI, Aleksander MACEWICZ, Michał KLUCZYŃSKI, Piotr GORECKI, Michał SZELEŹNIAK, Wincenty GUZ, Jan KOTER, Władysław PAJUREK, Wacław KUSZYK, Józef OKOŃ, Władysław DOBRZYŃSKI, Piotr GINALSKI, Leon WIEJAK, Józef CYBULSKI, Antoni KUFLEWSKI, Władysław KONC, Władysław GINALSKI.

Wraz z tworzeniem się na szczeblu lokalnym Ochotniczych Zrzeszeń bądź Stowarzyszeń Pożarniczych po kilkuletnich zabiegach w kwietniu 1915 r. zatwierdzony został przez władze rosyjskie Statut Towarzystwa Św. Floriana jako organizacji mającej skupić wszystkie straże pożarne w zaborze rosyjskim. W wrześniu 1916 r. odbył się w Warszawie pierwszy ogólnokrajowy zjazd straży pożarnych, na którym powołano do życia Towarzystwo Św. Floriana, przemianowane potem na Związek Floriański.

Kiedy nadszedł czas wolności, wielu strażaków brało czynny udział w walce o odrodzenie Rzeczypospolitej w latach 1918-1921. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1920 r. powstał Komitet Międzydzielnicowy powołany z przedstawicieli poszczególnych Związków Straży Pożarnych istniejących na ziemiach byłych trzech zaborów. W wyniku tego porozumienia odbył się w 1921 r. w Warszawie pierwszy ogólnopolski zjazd delegatów straży pożarnych, na którym powołano Główny Związek Straży Pożarnych RP oraz zalecono organizację związków wojewódzkich. We wrześniu 1922 r. został zorganizowany Wojewódzki Związek Straży Pożarnych w Lublinie, natomiast w 1926 r. Okręgowy, przemianowany następnie w Powiatowy Związek Straży Pożarnych w Puławach. W 1928 r. dokonano podziału powiatu na rejony z jednoczesnym ustanowieniem naczelników rejonowych odpowiedzialnych za stan pożarnictwa na tym terenie. Podział ten przetrwał do okresu powojennego.

Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 28 listopada 1933 r. Stowarzyszenie pod nazwą Związek Straży Pożarnych RP uznane zostało za stowarzyszenie wyższej użyteczności, a następnie 30 grudnia 1933 r. został nadany związkowi statut. Natomiast 13 marca 1934 r. uchwalona została ustawa normująca organizację ochrony przed pożarami i innymi klęskami.

1..2..3

OSP KURÓW